باید به دنبال حامیان مالی و اقتصادی باشیم 

گفت و گو با کاظم هژیر زاد، عضو هیات مدیره خانه تئاتر

کاظم هژیر زاده، یکی از هفت نفری است که روز شنبه 24 فروردین ماه د رمجمع عمومی خانه تئاتر به عنوان اعضای هیات مدیره جدید خانه تئاتر انتخاب شد. در این روز عزت‌الله انتظامی، ایرج راد، خسرو احمدی، علی بی‌غم، حمید مظفری و اضغر همت هم به عنوان اعضای اصلی انتخاب شدند. با هژیر آزاد درباره قدم‌های پیش روی خانه تئاتر صحبت کرده‌ایم که در ادامه می خوانیم.

فکر می‌کنید هیات مدیره جدید چه قدم‌های تازه‌ای پیش روی خود دارد؟

یکی از مهمترین نیاز‌های فعلی خانه تئاتر داشتن مجله یا ماهنامه‌ای است که از طریق آن بتواند نظرات خود را منعکس کند. د رحال حاضر سایت خانه تئاتر فعال است که این به دلیل ر دسترس نبودن کامپیوتر و اینترنت برای همگان مکفی نیست، دومین مساله داشتن یک مکان مستقل است و به همین لیل پیگیری ساخت و ساز خانه تئاتر از دیگر قدم‌های پیش روی ماست.

فکر می‌کنم جای مشخصی به خانه تئاتر اختصاص یافته است؟

بله، این مکان واقع در خیابان سمیه است که 360 متر مربع مساحت دارد. این مکان باید در چهار یا پنج طبقه بازسازی شود، والا به دنبال تهیه پول برای ساختن آن هستیم.

در پایان سال 86 بودجه‌ای برای ساخت و ساز این مکان اخصاص یافته است، از آن اطلاع دارید؟

بله ، 100 میلیون توان آقای مسجد جامعی از طرف شورای شهر برای ساخت و ساز خانه تئاتر اختصاص داده‌اند ولی با ین مقدار که ساخت و ساز آن صورت نمی‌گیرد، باید از جاهای دیگر پول را تهیه کنیم.

وضعیت بودجه خانه تئاتر چگونه است؟

بودجه خانه تئاتر وضعش نامشخص است. اسن بودجه توسط وزیر و مهاون وزیر ارشاد و از محل تبصره 3 تامین می‌شود. باید ساز و کار رسمی و مشخصی برایش ایجاد کرد، چون هز سال با کمبود بودجه روبه‌رو می‌شویم. مثلا بخشی از بوجه سال 56 هنز به ما پرداخت نشده است. بایيد از طريق مجلس يا وزارت ارشاد اين بودجه را رسميت ببخشيم. ما نبايد براي كم و زياد كردن آن هميشه گردن كج كنيم. در ضمن بايد به دنبال حاميان مالي و اقتصادي باشيم.

آيا چنين مقدور است؟

بله\ وقتي بودجه ما ز طرف دولت كامل نباشدع چاره‌اي جز ارتباط گرفتن با حاميان غيردولتي نيست. اگر اين بودجه از طرف دولت كامل شود كه خيلي

خوب است ولی اگر دست دولت تنگ است، باید به دنبال تامین این بودجه از طرف دیگران هم باشیم.

الان اعضای خانه تئاتر با چه مشکلات حادی دست به گریبان هستند؟

تدادی مریض داریم که نیازمند درمان هستند. این افراد آبرومند از پس هزینه‌های سنگین ددارویی خود بر‌نمی‌آیند و با حقوق بازنشستگی و دوتی هم نمی‌توانند این هزینه‌ها را بپردازند. باید به دنبال تمهیدی برای رفع این مشکل باشیم. شاید وزارت بهداشت بتواند به ما کمک کند. عده‌ای هم دچار تنگدستی و مشکلات معیشتی هستند که باید از طریق نهادهای دولتی و بنیادهای یریه و افراد نیکوکار این مسئله را ل و فصل کنیم. یک عده هم مشکل مسکن درند و برخی هم هنوز بیمه نشده‌اند.

ارتباط گرفتن با اعضا از وظایف هیات مدیره است. در یان بارهه چه خواهید کرد؟

اعضای فعلی خانه تئاتر به 1100 تا 1200 نفر می‌رسند. ما نباید فقط به یک مجمع عمومی و قرائت یک گزارش کار سالانه بسنده کنسم بلکه باید از طریق انجمن‌های مختلف با تمام اعضا در طول سال ارتباط برقرار کنیم و این ارتباط باید به هیات‌مدیره گزارش شود. باید از این طریق بتوانیم به مشکلات اعضا اگاه شویم. ما باید در طول سال سمینار، کارگا آموزشی و جلسه برگزار کنیم و از طریق سایت و مجله به این ارتباط و مشکلات اعضا بیشتر بپردازیم.

قراردادهای تیپ یکی از مسائلی است که خانه تاتر چند سالی است به دنبال تحقق آن است، ام هنوز انی عامل عملی نشده است  چرا؟

ما از سوی تمام انجمن‌های وابسته به خانه تئاتر کف دستمزدها را تعیین کردیم اما با بی‌توجهی مرکز هنرهای نمایشی روبه‌رو شدیم. این مساله قابل حل است، ما می‌توانیم با گفت و گو قیمت‌ها را تعدیل کنیم. ولی رتبه‌بندی و طبقه ‌نبدی مشاغل باید از طریق خود اصناف صورت گیرد. برای‌ آنکه خود اصناف بهتر در جیان این مورد هستند که هز یک از اعضایشان از چه جایگاه و منزلت اجتماعی و فرهنگی‌ای برخورار می‌باشند. مدیران به دلیل عوض شدن چندان در جریان امور هنرمندان نیستند و خانه تئاتر بهتر می‌تواند مدیران را در جریان این فعالیت‌ها و رتبه‌بندی افراد قرار دهد.

ما قراردادهای تیپ ر نوشته، چاپ و منتشر کرده‌ایم. الان به دنبال یک گوش شنا می‌گردیم تا این قراردادها را در عمل اجرا کنیم.

عضویت خانه تئاتر در   جهانی یکی از مسائل است ک هنوز به وقوع نپیوسته است. در این باره نمی‌خواهید کار کنید؟

در حال حاضر مرکز هنرهای نمایشی به دلیل پرداخت حق عضویت ، عضو   جهانی است. خانه تئاتر هم طبق مقررات یونسکو می‌تواند عضو  بشود، فقط باید حق عضویت را بپردازد. الان می‌توانیم دو عضو از ایران در   داشته باشیم، حتی گروه‌های تئاتری هم از چنین امتیازی برخوردار هستند، فقط باید اقدام کنند. ما نه هزینه این کار را داریم و نه مناسبات آن را از امکانات لازم برای بهره‌مندی از خدمات و تسهیلات این عضویت برخوردار هستیم. به عنوان مثال وقتی قرار ایت که یوجینیو باربارا را دعوت کنیم، باید هزینه‌های صرف برگزاری سمینار یا ورک شاپ او شود و در عین حال هزینه هتل و سفر به اصفهان هم به این دعوت اضافه می شود. از سوی دیگر مناسبات هم باید از سوی مراکز دولتی صورت بگیرد. اکثر کشورها از طریق بخش خصوصی به چنین اموری می‌پردازند اما در ایران بخش دولتی خود علاقه‌مند به چنین ارتباطی است. بنابراین نمی‌توانیم زیاد به این عضویت دامن بزنیم. اما مشکلات مهم‌تری همچون نداشتن سالن، فعال نبودن بسیاری از سالن ها و نداشتن مدیریت تالارها را پیش روی داریم و باید به این امور مه بپردازیم.

آیا از سوی خانه تئاتر اقدامی برای شناسایی و فعال‌سازی تالارهای مختلف صورت گرفته است؟

بله، ما تاکنون 90 تالار غیر فعال را شناسایی و با مسؤولان آنها گفت و گو کرده‌ایم. بسیاری از آنها تالارها را ملک شخصی خود می‌دانند و به هیچ وجه نمی‌خواهند آنها را در طمینه تئاتر فعال  کنند. مثلا تالار فرهنگ که وابسته به وزارت آموزش و پرورش است. این تالار که در جنب تالار وحدت است، زمانی در زمینه تئاتر فعال بود و الان فقط به سمینار و جشن‌های آموزش و پرورش اختصتص یافته است، در صورتی که باید در طمینه تئاتر فعال بشود. یا سوله‌های ایرانشهر را شهرداری در اختیار مرکز هنرهای نمایشی قرار نداد. از این موارد بسیار داریم، ولی باید هنوز هم در این باره کار کنیم. در زمینه مدیریت تئاترها هم مشکل داریم. وقتی یک نمایش تماشاچی دارد، باید به آن اجازه داده شود که ادامه پیدا کند.

در کشور مترقی یک اثر نمایشی نزدیک به 30 سال یا 25 سال فعالیت می‌کند. در صورتی که در کشور ما یم نمایش با آنکه می‌تواند 2 یا 3 سال تماشاچی داشته باشد، پس از 30 اجرا از ادامه یافتن آن جلوگیری می‌شود. باید تعریف و قانون درستی برای اسن موارد ایجاد کینم